duh, duhovan

     

    praslovenska i starosrpska reč – duh

    ind- *dheus

    staroslovenska, srpska reč – дѹхъ

    gotski – dius, divlja životinja

    st.eng – deor jelen

    eng – deer, jelen

    nem.- Tier, das – životinja

    Duh, duša je ono što karakteriše živi svet, životinje. Gubljenjem duha, duše, nestaje život.

    Smatra se da su stari lovci ovu reč povezali sa jelenom u engleskom jeziku i uopšte sa (divljim) životama u nemačkom i ostalim germanskim jezicima, pa su tako nastale odgovarjuće reči u tim jezicima.

    Drvenost srpske reči kao i iste reči u ostalim slovenskim jezicima je apsolutno nesporna.

    Duhovan, duhovni je jedna od 49 reči, koje je Vuk Karadžić prilikom prevoda Novog zaveta zadržao iz staroslovenskog jezika

    Uzdržaše ovu riječ  do dana dodana današnjega (gotovo samo u složenijim oblicima) pisci i crkva (premda je u Vukovu rečniku, Vuk je broji među riječi koje se u našemu narodnome jeziku ne govore, ali se lasno mogu razumjeti i s narodnijem rećima pomiješati). Daničić

    duovan je oblik prihvaćen u narodnom govoru

    srodne reči:

    dah, duhovnik, duhovitost, dih- (dihati, disati)

     

    « Back to Glossary Index